آغاز دل سپردن ، اول نگاه من بود !
سرگشته و پریشان ، در جستجوی کویش

این خرقه گدایی ، تنها گواه من بود

هر کس شراب نوشید ، مستوجب فنا شد

دستان پر زمهرش ، هم تکیه گاه من بود

فرهاد همچو مجنون ، راه وصال گم کرد

راهی که رفته بودند ، آن راه ، راه من بود

تاریک و تار چون شب ، پس کوچه های امید

فانوس دیدگانش ، نور پگاه من بود

زنجیر کرده بودند ، رندان با وفا را

مژگان بی مثالش تنها پناه من بود

روزی که گردن عشق ، بر دار کرده بودند

تنها صدای آنجا ، فریاد آه من بود

در دادگاه عشقش ، محکوم حکم مرگم
شاید که بی گناهی ، تنها گناه من بود