تاهمسفرم عشق است در جاده تنهايي

از دست نخواهم داد دامان شكيبايي



تا من به تو دل دادم افسانه شده يادم

چون حافظ و مولانا در رندي و شيدايي



از عشق تو سهم من ،همواره همين بوده است

رسوايي و حيراني ، حيراني و رسوايي



تو آتش و من دودم ،دريا تو و من رودم

هرچند محال اما ، چيزي است تماشايي



چندي است كه پيوندي است پيوند خوشايندي است

بين تو و آيينه ،آيينه و زيبايي



من دستم و تو بخشش ، تو هديه و تو خواهش

من زين سو و تو زان سو ،مي آيم و مي آيي



با گردش چشمانت افتاده به ميدانت

انبوه شهيدانت ،تا باز چه فرمايي



بي ساحل آغوشت آغوش سحرپوشت

چندي است كه طوفاني است ،اين ديده دريايي